Verlicht leven – herstellen van corona

In mijn vorige blog schreef ik over wat verlicht leven voor mij betekent. Over hoe we allemaal vrij eenvoudig contact kunnen maken met onze verlichte aard, maar dat dit nog wezenlijk anders is dan verlicht leven.

Wat betekent verlicht leven, en wat vraagt het? Ik wil dit onderwerp de komende tijd graag verder handen en voeten geven in blogs. Daarvoor koppel ik ervaringen uit mijn dagelijks leven aan de theorie. Het is ook het onderwerp van de leergang die ik dit jaar volg bij Hans Knibbe.

Herstellende van corona
In deze eerste blog wil ik het onderwerp aanhaken-afhaken-contactpositie nemen als theoretische invalshoek, en dit koppelen aan mijn ervaring van dit moment: herstellend thuis van corona.

In onze dagelijkse geest, onze overlevingsmodus, waarin we geen contact hebben met onze ruimere manier van Zijn, hebben we, ietwat plat gezegd, 2 standen: we haken aan, of we haken af. Aanhaken betekent dat we onszelf eigenlijk letterlijk ‘aan’ zetten. We trekken onze energie omhoog, ons lichaam is meestal wat naar voren gericht: we gaan ervoor, in de benen, aan de slag.

Afhaken is het tegenovergestelde: we gaan ‘uit’. Onder een deken op de bank, niets en niemand mag ons lastig vallen of een appèl op ons doen, het leven is te veel, laat me met rust. We gaan uit contact, ons lichaam leunt naar achter. De wereld wordt dof.

In beide posities hebben we geen contact met ons thuis. Lichamelijk bewonen we onze buik en ons bekken niet in deze posities, geestelijk denken we onszelf uit verbinding en creëren we een ‘ik’ dat losstaat van alle andere ‘ikken’. Beide posities maken mij (en ik denk iedereen) daarom niet gelukkig, maar neem ik, zonder training van de geest wel continu in. Logisch ook, het is in mijn overlevingsmodus het enige dat ik tot mijn beschikking heb.

Aanhaken of afhaken
Ik ben 2 weken ziek geweest van corona. Op dit moment ben ik thuis met post virale klachten. Weinig energie, nog niet in staat tot fysieke inspanning, druk op mijn borst. Het is een lastige situatie, omdat het onzeker is en ik moet omgaan met de beperktheid van mijn lichaam op dit moment.

Welke opties heeft mijn dagelijkse geest in deze situatie, mijn geest die gericht is op overleven?

Ik haak aan
Moe? Dat zullen we nog wel eens zien. Ik doe de was, veeg de vloer, loop de trap op en af. Het gaat best!!! In deze aangehaakte modus, voel ik mijn lichaam niet of nauwelijks, en voel ik ook niet goed hoe het écht gaat. Ik plaats mezelf boven hoe het echt met me gaat. Een modus die lijkt alsof alles goed met mij gaat, ik de wereld aankan. Maar die bij mij geen oog heeft voor grenzen, voor ‘nee’.  Een modus waarin ik boos ben op mijn moeheid en mijn klachten, waarin ik alleen maar bezig ben met ‘daar en dan’ als ik beter ben.

Ook een modus die ik -gezien mijn training van vele jaren- gelukkig snel herken en  simpelweg niet meer volhoud en niet meer wil volhouden. Het put me uit en maakt me niet gelukkig.

Ik haak af
Pfff…het gaat niet. Ik ben té ziek. Ik kan he-le-maal niks. Vraag me niets, ik plan ook niets, ik heb vooral en alleen maar rust nodig.

In deze modus overtuig ik mezelf en anderen dat ik helemaal niets kan. Ik ben té moe om zelfs maar een appje te versturen. Iedere steek op mijn borst doet alarmbellen afgaan. Ik moet vooral op de bank liggen en zo weinig mogelijk in actie komen. Vraag me niets. Ik heb in deze modus geen contact met mijn ‘ja’, geen contact met ambitie, willen en kunnen. Het is allemaal nee. 

Het afhaken lijkt vaak betrouwbaarder dan het aanhaken. Het lijkt ‘echter’. “Na een tijd van rennen, ga ik nu echt voor mezelf zorgen! Ik wil niets meer moeten, alleen nog maar voelen.” Maar hoe gezond dit ook lijkt, beide posities niet vrij. De een is te ver naar voren, de ander te ver naar achteren. Dit zijn de 2 opties die onze dagelijkse geest -die gericht is op overleven-, beschikbaar heeft. In Zijnsoriëntatie noemen we dit de psyche. 

De contactpositie
De contactpositie, of Zijnsmodus, is geen positie die onze psyche tot zijn beschikking heeft. In deze positie zet je niet vast hoe het met je gaat,  maar je laat dat open, stromend, veranderlijk. Je bent nieuwsgierig. Je trekt geen conclusies en loopt niet op zaken vooruit. Dit kun je in deze positie, omdat je in deze positie ruimer bent dan je psyche. Je maakt contact met Zijn.  Dit is met de juiste introductie eenvoudig, omdat je geest al ruimer ís dan je psyche. Je dient alleen de toegang te vinden en je deze modus steeds opnieuw te herinneren. Want het is niet je default modus. Je default modus, dat is je psyche. Het innemen van de contactpositie kun je leren bij mij, aan de school voor Zijnsoriëntatie in Utrecht, en bij andere leraren Zijnsoriëntatie.

Mijn klachten in de contactpositie
In deze positie ervaar ik allereerst dat ik ruimer ben dan hoe ik me voel. In deze positie is de urgentie van de moeheid negeren of me identificeren met de moeheid afwezig. Dit betekent allereerst dat het mogelijk wordt te zijn met de moeheid, met mijn uiterst lage energieniveau, met de druk op mijn borst. Dat is al zo’n wezenlijk verschil! Mijn energie zakt, ik ontspan, ik word zacht. Ik voel mijn benen, mijn bekken. Ik voel mijn moeheid, maar ik hoef er niets mee te doen. Ik maak contact met de kwaliteit van moe zijn. Het heeft iets vols, romigs. Het is lief en zacht.

Wonderlijk genoeg, komt vanuit deze zachtheid ook een natuurlijke oprichting tot stand. Want ook vanuit de contactpositie wil ik iets doen. Maar dit keer niet om mijn moeheid niet meer te voelen of me ermee te vereenzelvigen, maar vanuit een heldere intuïtie over wat gaat, en wat niet gaat. Wat is gezond, en wat is (nog) ongezond voor mij.

Ik besluit een blokje te wandelen door de buurt. Ik besluit deze blog te schrijven. En nu dit tot een eind komt, voel ik ook dat het tijd is weer even te rusten.

Verlichting leven, betekent voor mij steeds opnieuw de contactpositie innemen, en vanuit daar heldere, kloppende keuzes te maken.

#zijnsorientatie #padvanverlichtelevenskunst #verlichtleven #herstellenvancorona

www.centrumvoorverlichtleven.nl 

 

 

 

Verlicht leven

Verlicht leven, wat betekent dat eigenlijk?

Verlicht leven start bij rusten in de ruimtelijke, grenzeloze werkelijkheid, die voorbij mijn overlevingsblik gaat. De werkelijkheid die voorbij alles gaat. De werkelijkheid waar alle eeuwenoude tradities over spreken. Waar je over terughoort in de yogaruimte, meditatieruimte, bij thai chi, en alle andere hedendaagse beoefeningen die op het besef gestoeld zijn dat we vele malen ruimer, oningevulder en stromender zijn dan onze overlevingsblik kan waarnemen. Het besef dat we altijd in verbinding zijn. Het besef dat we Liefde zijn.

Als ik daar eenmaal rust, is de eerste realisatie: verlicht leven gaat niet over mij. Mijn motivatie om te leven, om in beweging te komen, mijn weten wat ik wil doen en wat niet, gaat vanuit deze plek, helemaal niet meer over mij. Althans, niet over de overlevingsgerichte ‘mij’. Niet over zaken waar mijn overlevingsgerichte ik beter van wordt. Het gaat direct over mijn bijdrage aan het grote geheel, over dienend zijn naar Liefde. Het gaat over wat mijn ruime, stromende, oningevulde ‘ik’ wil. Het gaat over mijn verlichte willen!

Op deze ‘plek’ is een diep besef, een diep weten, dat het mij gaat om het vormgeven van mijn leven, zodanig dat ik bijdragend ben aan Liefde.

Mijn blik openen en reinigen zodat ik dit weer zie, en die blik stabiliseren, dat is de spirituele training die hoort bij verlicht leven. De training die vooraf gaat, á priori is, aan een verlicht leven.

Als die blik stabiel is, dan kan ik, vanuit deze ‘plek’, contact gaan maken met wat ik ten diepste wil.

Bij verlicht leven hoort naast dit contact met het diepste willen, een realistische kijk. Verlicht leven is niet afgesneden van de dagelijkse realiteit. De vraag of ik genoeg tijd heb, genoeg capaciteit, genoeg middelen, om te doen wat ik ten diepste wil. De vraag welke offers dit vraagt, en of ik bereid bent die te maken. Het antwoord ‘ja’, is hier niet ‘verlichter’ dan het antwoord ‘nee’. Verlicht leven gaat over de moed hebben om het antwoord te geven dat kloppend is, als ik alles in ogenschouw hebt genomen.

En als ik dit antwoord eenmaal gegeven heb, kan ik dat in de wereld gaan zetten. In de kleinste dagelijkse handelingen en de grootste levensveranderende keuzes. Dat is de psychologische training die hoort bij verlicht leven. Het doén, en op mijn bord nemen wat daar allemaal bij komt kijken. Dat is moed verzamelen, anders durven zijn, uit de sociale orde vallen. Dat is je egofuncties leren inzetten. Sturend zijn, gedisciplineerd, taakgericht. Leren realistisch te zijn, durven falen.

Op deze manier zijn mijn handelingen de stoffelijke uitkomst van pure Liefde. Omdat ze voortkomen uit de bron, en voortkomen uit een realistische en liefdevolle blik naar mijn mogelijkheden, grenzen en eindigheid.

Die handelingen, die op deze manier in de wereld komen, vanuit een persoon die handelt vanuit het weten in de verlichte werkelijkheid én handelt vanuit een realistisch zicht op menselijke grenzen, vergankelijkheid, eindigheid en capaciteit; dat is voor mij een persoon die verlicht leeft. Dat is voor mij een verlicht leven. Dat is hoe ik wil leven.

Is dat mogelijk? Ja, dat denk ik zeker. Wat vraagt het? Veel, maar ik denk vooral moed. Moed om tegen de stroom van de overlevingsblik in te varen, en met de stroom van Liefde mee.

Landen in het lijden en liefde

Er overvalt me een treurnis de laatste dagen. Verdriet, over het lijden waarmee wij mensen allemaal te maken hebben. En daarmee bedoel ik het lijden, van dat we niet willen lijden.

We willen niet lijden omdat we denken dit niet te kunnen. We denken niet te kunnen zijn bij de pijn en de leegte die ons menselijk bestaan met zich meebrengt. En omdat we denken dat niet te kunnen, blijven we ‘boven ons lijden hangen.’ Lichamelijk uit dat zich in een splitsing bij het middenrif. Onze energie blijft boven het middenrif. We landen niet meer in onze buik, in ons bekken. We landen niet meer thuis. Omdat dit ook de plek is waar verdriet huist. Pijn, radeloosheid. Opgeslagen pijn uit het verleden. We willen er niet meer mee in contact komen. We willen niet loslaten en landen in ons buikcentrum. En daardoor zijn we chronisch uit huis. Chronisch in een opgetrokken energie. Dit put ons uit.

De buik is ook de plek van liefde, zachtheid, warmte. Onze buik wil bewoond. En kunnen we ook gaan bewonen. We ontkomen er dan alleen niet aan om ook de pijn, het alleen zijn en de schrik die ons leven met zich meebrengt, onder ogen te komen. En precies daar ligt het cruciale punt: we denken dat niet te kunnen. Maar dat is niet waar.

Ja het is pijnlijk, rauw en alleen. Maar het is tegelijkertijd stromend. Zacht. Warm. En bovenal: het is thuis. Je bent thuis in je buikcentrum. En daar is zoveel tevredenheid, zoveel ‘nergens naartoe’. Daar is het goed. Daar kom je in contact met de basale goedheid die er altijd al is. Wat de omstandigheden ook zijn, hoe je jezelf ook aantreft.

Om thuis te komen, is moed nodig. Moed om los te laten, verdriet onder ogen te zien. Moed om los te komen van je voorwaartse drive of juist je terugtrekking uit de wereld. Moed om je identificatie met je baan, je partner, spiritualiteit, je kinderen, los te laten. Moed om in relatie te treden en de realiteit onder ogen te zien.

Maar ik zou niet anders willen, omdat het thuis is. Thuis bij hoe het allang is. En als je daar niet meer van weg hoeft, maar daar kunt landen, daar kunt zijn, dan kun je gaan leven. Gaan leven vanuit je basis. Gaan leven vanuit liefde, zachtheid en warmte.

Landen in je buikcentrum krijgt speciale aandacht in de cursus Gezonde Zelfliefde. Op 7 maart start weer een nieuwe cursus op zondagochtend. Wil je meedoen, wacht dan niet te lang. Cursussen zitten op dit moment snel vol vanwege een beperkt aantal deelnemers op 1,5 meter afstand.

Stilte

Psstt…heb jij het al gehoord?
Er is niets dat de stilte ooit verstoort.
Omdat alles ten diepste al stilte ís.
Het gefluit, het gehuil, de vreugde, het gemis.
Roerloos, puur, stralend en schoon.
Ja het is echt. Zo is het gewoon.
Het ‘ik’ doet ons geloven in een levensverhaal.
Maar we zijn stralende stilte. Wij allemaal.

Stop

Zijn er woorden te vinden voor de onmetelijke ruimte van je geest? Die ruimte waar liefde oneindig stroomt, zonder dat zij ergens start of eindigt? Zonder dat ze een doel heeft, of een bron? Dat zicht waarin iedereen alles is, en tegelijkertijd niets.

Het is de non-duale grond. Verlichting. Gewaarzijn. Het is het onuitputtelijke zingen van het grote hart. Van jouw hart. Mijn hart. Dat onvoorwaardelijke zingen is er al. Hier en nu.

Dus stop. Laat je dagelijkse doen aan zichzelf, en laat jezelf neer. Mediteer. Neem aan dat je al verlicht bént. Dompel jezelf onder in liefde die je nog niet ziet, nog niet voelt. Laat elke zoektocht naar een ervaring los, en ga er simpelweg vanuit dat het zo ís. Want het is zo. Je bent al verlicht. Je bent al vrij.

En iets in jou hoort dit, wéét dit. Ook al word je nog niet gespiegeld door ervaringen. Doe alsof het al zo is, en je voedt je verlichte hart, je verlichte essentie. Die ís er namelijk al. Altijd. En als je dit vertrouwt, dit voedt, zal je verlichte hart aan je verschijnen. Vroeg of laat. Wanneer je het verwacht, of juist helemaal niet. Want verlichting is niet te sturen, alleen te vertrouwen. 🙏

Ik zie ik zie

Ik zie ik zie wat jij niet ziet.
Het is er wel, het is er niet.
Het is de ruimte van je geest.
Ben je daar wel eens geweest?
Je weet het niet? Ik weet het wel.
Je bent er nu. Echt waar? Vertel.

Het is er ruim, oneindig ruim.
Het is er vrij, en het is jij.
Niets is er wat het lijkt.
Het is als nu, maar dan bevrijd.

Mediteren, waarom doe ik dat?

Ongeveer 10 jaar geleden begon ik met meditatie. Ik vond het verschrikkelijk. Ik kon nauwelijks blijven zitten, maar iets in mij wist: hier moet ik zijn. Dit is wat ik te doen heb. Ik kan niet 5 minuten stilzitten zonder uiterst onrustig te worden. Zo kan het leven niet bedoeld zijn, er is vast iets dat ik mis, iets waaraan ik voorbij loop.

Die intuïtie bleek loepzuiver. Want er is een onverwoestbare gronddimensie in ons. Gemaakt van liefde, stroming, zachtheid. Warm als de zon, en helder als de maan. Die dimensie is van niets afhankelijk, maar verschijnt als we onszelf los weken van alle plaatjes die we plakken op de werkelijkheid. Als ik dat zicht heb weet ik zeker: ja, zo is het leven bedoeld. Dit is wie ik werkelijk ben.

Vanuit die gronddimensie kun je je leven leren vormgeven, en dat is wat ik wil en doe. Dat is ieder moment opnieuw kiezen, en dag in dag uit oefenen. Want onze blik staat naar overleven, en onze overlevingsblik kan deze dimensie niet zien. Vanuit onze overlevingsblik kunnen we niet stilstaan. Stilstaan is gevaarlijk. Maar gelukkig is onze geest zo ruim, dat we hem kunnen trainen om de andere kant op te kijken. Die training van de geest, dat is voor mij meditatie.

Ik ervaar aan den lijve, en steeds meer, dat het echt mogelijk is vrij en verlicht te leven. Het is diep thuiskomen bij mezelf, in relatie met de mensen om mij heen. Ook jij hebt toegang tot deze poort naar onvoorwaardelijk geluk. Sterker nog, je bent ervan gemaakt. Ik wijs je graag de weg.

Mediteren – realistisch zijn

De herinnering om te gaan mediteren, vraagt om een gebaar van onze kant. We moeten een stap maken vanuit de mentaliteit van ons ‘ik’. Deze wending vraagt om inspanning, hoewel het uiteindelijk een inspanning is die zichzelf opheft.

Maar om een begin te maken, moeten we uit de mallemolen stappen, onszelf verzamelen en iets anders doen dan wat de logica van onze ‘ik-kramp’ kan bedenken. Het is realistisch om ervan uit te gaan dat deze inspanning altijd nodig blijft. We moeten op dit punt geen verlossingsgedachten hebben.

Het is aan ons om het schip te keren, onze houding elke keer opnieuw om te draaien en ons naar Zijn te wenden.

– Hans Knibbe, handboek Zijnsoriëntatie 2010

Wat is meditatie

Er zijn tegenwoordig veel meditatievormen. Ook in Zijnsoriëntatie werken we met meerdere meditatiestijlen. De stijl die ik zie als de ‘basis’, en die ik hier beschrijf, heet in het Tibetaans Boeddhisme shamatha. De term die we aan de school voor Zijnsoriëntatie gebruiken, is wakkerte meditatie. Het woord zegt het al: het vraagt je wakker te worden uit je droom. Een droom die je -onbewust en continu- met je gedachten creëert, en die je het zicht belemmert op de werkelijkheid.

meditatie in Eindhoven. Proefles altijd mogelijk.

 

Weefwerk van gedachten

In ons dagelijks leven weven we onze werkelijkheid aan elkaar, door een werkelijkheidsgehalte aan onze gedachten toe te kennen. Ons weefwerk is doorgaans de wereld waarin we leven. Dat wat je denkt, is ook echt aan de hand, en daar moet je iets mee. Dit gaat bijvoorbeeld als volgt:

Gedachte 1: ‘ik heb geen zin in die verjaardag van morgen’
Gedachte 2: ‘ik ga afzeggen, ik zie haar een andere keer wel weer.’
Gedachte 3: ‘of moet ik wellicht toch….’
Et cetera. 

Het weven is begonnen, door de eerste gedachte beet te pakken, en waar te maken. Dit proces vindt vrijwel continu plaats. Onze energie gaat uit naar onze gedachten, en daardoor missen we de natural ease van dit moment.

Training van de geest

In wakkertemeditatie, train je gedachten noch waar, noch onwaar te laten zijn. Je oefent om niet bezig te gaan met de inhoud van gedachten, maar de gedachten aan zichzelf te laten. Dit doe je door je aandacht te richten op de ademhaling in de buik, en niets te doen met gedachten die opkomen. In het begin zul je merken dat dit nauwelijks te doen is. Je komt erachter hoe druk je geest dag in dag uit bezig is, en hoe jij waarheid toekent aan de gedachtenwereld. Geen enkel probleem. De oefening is niet om minder te gaan denken. De oefening is om, steeds maar weer, je gedachten terug te brengen naar de ademhaling. Iedere keer dat je opmerkt dat je bent afgeleid. Je laat de gedachte onaf, en brengt jezelf liefdevol en vastbesloten, terug naar de adem. Dit is een groot gebaar.

Als je je gedachten laat komen en gaan, als wolken aan de open lucht, dan krijgt de werkelijkheid van nu -op een gegeven moment- kans om door te breken. Er komen gaten in het weefwerk, de zon kan door de wolken heen gaan schijnen. Hiermee komt ruimte voor straling, rust, helderheid, tevredenheid. Wonderbaarlijk genoeg lossen vele gedachten spontaan op. Het probleem is verdwenen!  Of misschien komt spontaan het antwoord. Of misschien gebeurt er helemaal niets…hoe het ook zij, je ontspant omdat je energie niet meer uitgaat naar het weefwerk, niet meer opgetrokken is. Je energie kan dalen. Je geest vloeit terug naar de kern. Je brengt de geest thuis.

LOSLATEN

Dat is de oefening, die op zichzelf niet zo lastig is. Het lastige is, dat we ontzettend gehecht zijn aan onze werkelijkheidsweverij. Ik denk dat dit komt omdat ze ons weghouden van de oncontroleerbaarheid van dit moment. Of zoals de Boeddhistische leraar Chögyam Trungpa zegt: een heleboel problemen die zich met meditatie voordoen, hebben te maken met de angst voor het onbekende (1). Want wat blijft erover, als we onze gedachten niet waar maken? Je kunt misschien intuïtief wel aanvoelen, dat dit voor onze dagelijkse geest, die graag controle houdt, beangstigend is.

Meditatie is  loslaten. Je zet haaks gedrag op iets dat je al je hele leven, onbewust doet. Je zegt tegen je gedachten: ik volg jullie niet. Ik volg een ander spoor, waarvan ik nog niet weet waar het uitkomt. Daar is moed voor nodig. Dat is controle loslaten, en vertrouwen. Als je die bereidheid steeds weer hebt, zal de onbeschreven, sprankelende en liefdevolle werkelijkheid van nu, op een gegeven moment zichtbaar voor je worden, en wakker worden in jou. En dan weet elke cel in jou: ik ben thuis.

(1) Trungpa, het pad is het doel, 2005