Verlicht leven – herstellen van corona

In mijn vorige blog schreef ik over wat verlicht leven voor mij betekent. Over hoe we allemaal vrij eenvoudig contact kunnen maken met onze verlichte aard, maar dat dit nog wezenlijk anders is dan verlicht leven.

Wat betekent verlicht leven, en wat vraagt het? Ik wil dit onderwerp de komende tijd graag verder handen en voeten geven in blogs. Daarvoor koppel ik ervaringen uit mijn dagelijks leven aan de theorie. Het is ook het onderwerp van de leergang die ik dit jaar volg bij Hans Knibbe.

Herstellende van corona
In deze eerste blog wil ik het onderwerp aanhaken-afhaken-contactpositie nemen als theoretische invalshoek, en dit koppelen aan mijn ervaring van dit moment: herstellend thuis van corona.

In onze dagelijkse geest, onze overlevingsmodus, waarin we geen contact hebben met onze ruimere manier van Zijn, hebben we, ietwat plat gezegd, 2 standen: we haken aan, of we haken af. Aanhaken betekent dat we onszelf eigenlijk letterlijk ‘aan’ zetten. We trekken onze energie omhoog, ons lichaam is meestal wat naar voren gericht: we gaan ervoor, in de benen, aan de slag.

Afhaken is het tegenovergestelde: we gaan ‘uit’. Onder een deken op de bank, niets en niemand mag ons lastig vallen of een appèl op ons doen, het leven is te veel, laat me met rust. We gaan uit contact, ons lichaam leunt naar achter. De wereld wordt dof.

In beide posities hebben we geen contact met ons thuis. Lichamelijk bewonen we onze buik en ons bekken niet in deze posities, geestelijk denken we onszelf uit verbinding en creëren we een ‘ik’ dat losstaat van alle andere ‘ikken’. Beide posities maken mij (en ik denk iedereen) daarom niet gelukkig, maar neem ik, zonder training van de geest wel continu in. Logisch ook, het is in mijn overlevingsmodus het enige dat ik tot mijn beschikking heb.

Aanhaken of afhaken
Ik ben 2 weken ziek geweest van corona. Op dit moment ben ik thuis met post virale klachten. Weinig energie, nog niet in staat tot fysieke inspanning, druk op mijn borst. Het is een lastige situatie, omdat het onzeker is en ik moet omgaan met de beperktheid van mijn lichaam op dit moment.

Welke opties heeft mijn dagelijkse geest in deze situatie, mijn geest die gericht is op overleven?

Ik haak aan
Moe? Dat zullen we nog wel eens zien. Ik doe de was, veeg de vloer, loop de trap op en af. Het gaat best!!! In deze aangehaakte modus, voel ik mijn lichaam niet of nauwelijks, en voel ik ook niet goed hoe het écht gaat. Ik plaats mezelf boven hoe het echt met me gaat. Een modus die lijkt alsof alles goed met mij gaat, ik de wereld aankan. Maar die bij mij geen oog heeft voor grenzen, voor ‘nee’.  Een modus waarin ik boos ben op mijn moeheid en mijn klachten, waarin ik alleen maar bezig ben met ‘daar en dan’ als ik beter ben.

Ook een modus die ik -gezien mijn training van vele jaren- gelukkig snel herken en  simpelweg niet meer volhoud en niet meer wil volhouden. Het put me uit en maakt me niet gelukkig.

Ik haak af
Pfff…het gaat niet. Ik ben té ziek. Ik kan he-le-maal niks. Vraag me niets, ik plan ook niets, ik heb vooral en alleen maar rust nodig.

In deze modus overtuig ik mezelf en anderen dat ik helemaal niets kan. Ik ben té moe om zelfs maar een appje te versturen. Iedere steek op mijn borst doet alarmbellen afgaan. Ik moet vooral op de bank liggen en zo weinig mogelijk in actie komen. Vraag me niets. Ik heb in deze modus geen contact met mijn ‘ja’, geen contact met ambitie, willen en kunnen. Het is allemaal nee. 

Het afhaken lijkt vaak betrouwbaarder dan het aanhaken. Het lijkt ‘echter’. “Na een tijd van rennen, ga ik nu echt voor mezelf zorgen! Ik wil niets meer moeten, alleen nog maar voelen.” Maar hoe gezond dit ook lijkt, beide posities niet vrij. De een is te ver naar voren, de ander te ver naar achteren. Dit zijn de 2 opties die onze dagelijkse geest -die gericht is op overleven-, beschikbaar heeft. In Zijnsoriëntatie noemen we dit de psyche. 

De contactpositie
De contactpositie, of Zijnsmodus, is geen positie die onze psyche tot zijn beschikking heeft. In deze positie zet je niet vast hoe het met je gaat,  maar je laat dat open, stromend, veranderlijk. Je bent nieuwsgierig. Je trekt geen conclusies en loopt niet op zaken vooruit. Dit kun je in deze positie, omdat je in deze positie ruimer bent dan je psyche. Je maakt contact met Zijn.  Dit is met de juiste introductie eenvoudig, omdat je geest al ruimer ís dan je psyche. Je dient alleen de toegang te vinden en je deze modus steeds opnieuw te herinneren. Want het is niet je default modus. Je default modus, dat is je psyche. Het innemen van de contactpositie kun je leren bij mij, aan de school voor Zijnsoriëntatie in Utrecht, en bij andere leraren Zijnsoriëntatie.

Mijn klachten in de contactpositie
In deze positie ervaar ik allereerst dat ik ruimer ben dan hoe ik me voel. In deze positie is de urgentie van de moeheid negeren of me identificeren met de moeheid afwezig. Dit betekent allereerst dat het mogelijk wordt te zijn met de moeheid, met mijn uiterst lage energieniveau, met de druk op mijn borst. Dat is al zo’n wezenlijk verschil! Mijn energie zakt, ik ontspan, ik word zacht. Ik voel mijn benen, mijn bekken. Ik voel mijn moeheid, maar ik hoef er niets mee te doen. Ik maak contact met de kwaliteit van moe zijn. Het heeft iets vols, romigs. Het is lief en zacht.

Wonderlijk genoeg, komt vanuit deze zachtheid ook een natuurlijke oprichting tot stand. Want ook vanuit de contactpositie wil ik iets doen. Maar dit keer niet om mijn moeheid niet meer te voelen of me ermee te vereenzelvigen, maar vanuit een heldere intuïtie over wat gaat, en wat niet gaat. Wat is gezond, en wat is (nog) ongezond voor mij.

Ik besluit een blokje te wandelen door de buurt. Ik besluit deze blog te schrijven. En nu dit tot een eind komt, voel ik ook dat het tijd is weer even te rusten.

Verlichting leven, betekent voor mij steeds opnieuw de contactpositie innemen, en vanuit daar heldere, kloppende keuzes te maken.

#zijnsorientatie #padvanverlichtelevenskunst #verlichtleven #herstellenvancorona

www.centrumvoorverlichtleven.nl